دلا بسوز که سوز تو کارها بکند
نیاز نیم‌شبی دفع صد بلا بکند
«حافظ»

بازار شوق گرم شد آن سروْقد کجاست؟
تا جان خود بر آتش رویش کنم سپند
«حافظ»

چه ملامت بود آن را که چنین باده خورَد؟
این چه عیب است بدین بی‌خردی؟ وین چه خطاست؟
«حافظ»

دلم گرفت ز سالوس و طبل زیر گلیم
به آن که بر در میخانه برکشم عَلَمی
«حافظ»

بر بوی آن که جرعهٔ جامت به ما رسد
در مَصطَبه دعای تو هر صبح و شام رفت
«حافظ»

عاشق مفلس اگر قلب دلش کرد نثار
مکنش عیب که بر نقد روان قادر نیست
«حافظ»

بیاور مِی که نَتْوان شد ز مکرِ آسمان ایمن
به لَعبِ زهرهٔ چنگیّ و مرّیخِ سلحشورش
«حافظ»