لفظی فصیح، شیرین، قدی بلند، چابک
رویی لطیف، زیبا، چشمی خوش، کشیده
«حافظ»

ببار ای شمع اشک از چشم خونین
که شد سوز دلت بر خلق روشن
«حافظ»

می ده که گرچه گشتم نامه‌سیاه عالم
نومید کی توان بود از لطف لایزالی
«حافظ»

چو نافه بر دل‌ مسکین من گره مفکن
که عهد با سر زلف گره‌گشای تو بست
«حافظ»

دل‌فریبان نباتی همه زیور بستند
دلبر ماست که با حسن خداداد آمد
«حافظ»

مِی دوساله و محبوبِ چارده ساله
همین بس است مرا صُحبتِ صَغیر و کَبیر
«حافظ»