وفا خواهی، جفاکَش باش حافظ
فَاِنَّ الرِّبْحَ و الْخُسرانَ فِي التَّجْر
«حافظ»

در مقامی که به یادِ لبِ او مِی نوشند
سِفله آن مست، که باشد خبر از خویشتنش
«حافظ»

در عیش نقد کوش که چون آبخور نماند
آدم بهشت، روضهٔ دارُالسَلام را
«حافظ»

چند پوید به هوای تو ز هر سو حافظ
یَسَر الله طریقاً بکَ یا ملتمِسی
«حافظ»

بر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسند
که مکدر شود آیینه مهرآیینم
«حافظ»

حافظا عشق و صابری تا چند؟
نالهٔ عاشقان خوش است، بِنال
«حافظ»

زان جا که فیضِ جامِ سعادت فروغِ توست
بیرون شدی نُمای ز ظلماتِ حیرتم
«حافظ»