کنون که بر کف گل جام بادهٔ صاف است
به صدهزار زبان بلبلش در اوصاف است
«حافظ»

دیدیم شعرِ دلکش حافظ به مدحِ شاه
یک بیت از این قصیده به از صد رساله بود
«حافظ»

به صفای دل رندان صبوحی‌زدگان
بس درِ بسته به مِفْتاحِ دعا بگشایند
«حافظ»

خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود
به هر دَرَش که بخوانند بی‌خبر نرود
«حافظ»

از روان‌بخشی عیسی نزنم دم هرگز
زان که در روح‌فزایی چو لبت ماهر نیست
«حافظ»

سلامی چو بوی خوش آشنایی
بدان مردم دیدهٔ روشنایی
«حافظ»

روز مرگم نفسی مهلتِ دیدار بده
تا چو حافظ ز سرِ جان و جهان برخیزم
«حافظ»