حافظا خُلدِبَرین خانهٔ موروثِ من است
اندر این منزلِ ویرانه نشیمن چه کنم؟
«حافظ»

در شبِ هجران، مرا پروانهٔ وصلی فرست
ور نه از دَردَت جهانی را بسوزانم چو شمع
«حافظ»

وقت آن شیرین‌قلندر خوش که در اطوار سیر
ذکر تسبیح مَلَک در حلقهٔ زنّار داشت
«حافظ»

دل به امّید صدایی که مگر در تو رسد
ناله‌ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد
«حافظ»

زین قصه هفت گنبد افلاک پرصداست
کوته‌نظر ببین که سخن مختصر گرفت
«حافظ»

چراغ صاعقه آن سحاب روشن باد
که زد به خرمن ما آتش محبت او
«حافظ»

حَلّاج بر سرِ دار این نکته خوش سُراید
«از شافعی نپرسند امثالِ این مسائل»
«حافظ»