شکم صوفیی را زبون کرد و فرج
دو دینار بر هر دوان کرد خرج
«سعدی»

این بستر خستگی که انداخته‌ام
بروی ز تب هجری تو بگداخته‌ام
«محتشم کاشانی»

دیگران را غم جان دارد و ما جامه‌دران
که بفرمایی تا از سر جان برخیزیم
«سعدی»

ز تو گر تفقدو گر ستم، بود آن عنایت و این کرم
همه از تو خوش بود ای صنم، چه جفا کنی چه وفا کنی
«هاتف اصفهانی»

کویت چه گلشن است که از دجله‌های چشم
جاری تراست خون دل از آب جو در او
«محتشم کاشانی»

بخوردم یکی مشت زورآوران
نکردم دگر زور بر لاغران
«سعدی»

ابریشم زیر ونالهٔ زار خوشست
ای بیخبران اینهمه با یار خوشست
«سعدی»