گر چه راهی‌ست پر از بیم ز ما تا بر دوست
رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی
«حافظ»

بگفتمش به لبم بوسه‌ای حوالت کن
به خنده گفت کِی‌ات با من این معامله بود؟
«حافظ»

خاک کوی تو به صحرای قیامت فردا
همه بر فرق سر از بهر مباهات بریم
«حافظ»

بی‌خیالش مباد منظر چشم
زآن که این گوشه جای خلوت اوست
«حافظ»

گرت چو نوحِ نبی صبر هست در غمِ طوفان
بلا بگردد و کامِ هزارساله برآید
«حافظ»

قَحطِ جُود است آبروی خود نمی‌باید فروخت
باده و گُل از بهایِ خرقه می‌باید خرید
«حافظ»

الا ای یوسف مصری، که کردت سلطنت مغرور
پدر را باز پرس آخر، کجا شد مهر فرزندی؟
«حافظ»