حافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ را
که ببین مجلسم و تَرکِ سَرِ منبر گیر
«حافظ»

به فیضِ جرعهٔ جامِ تو تشنه‌ایم، ولی
نمی‌کنیم دلیری نمی‌دهیم صُداع
«حافظ»

دریغ و درد که در جست‌وجوی گنج حضور
بسی شدم به گدایی برِ کرام و نشد
«حافظ»

ز دستبرد صبا گرد گل کلاله نگر
شکنج گیسوی سنبل ببین به روی سمن
«حافظ»

مبتلایی به غم محنت و اندوه فراق
ای دل این ناله و افغان تو، بی‌چیزی نیست
«حافظ»

حافظ! ار جان طلبد غمزهٔ مستانهٔ یار
خانه از غیر بپرداز و بهل تا ببرد
«حافظ»

گوشهٔ چشمِ رضایی به منت باز نشد
این چنین عزت صاحب‌نظران می‌داری
«حافظ»