تا چند پزیم دیگ سودا؟
کز خامی خویشتن بجوشیم
«عراقی»

گر بکشی کجا روم تن به قضا نهاده‌ام
سنگ جفای دوستان درد نمی‌کند بسی
«سعدی»

نبینی که در کرخ تربت بسی است
به جز گور معروف، معروف نیست
«سعدی»

حکیمی این حکایت بر زبان راند
دریغ آمد مرا مهمل فرو ماند
«سعدی»

تا بتوانی برآور از خصم دمار
چون جنگ ندانی آشتی عیب مدار
«سعدی»

آن پریروی که از مرد و زن و پیر و جوان
هر که بینی دم صاحبنظری می‌زندش
«سعدی»

نخست ار چه به صد زاریم درون خواندی
به آخر از چه به صد خواریم برون کردی؟
«عراقی»