ای بخت سرکش! تنگش به بَر کش
گه جام زرکش، گه لعل دل‌خواه
«حافظ»

ساروان! بار من افتاد، خدا را مددی
که امید کرَمم همره این محمل کرد
«حافظ»

پیش از این کاین سقف سبز و طاق مینا برکشند
منظر چشم مرا ابروی جانان طاق بود
«حافظ»

چشمم آن دم که ز شوق تو نهد سر به لحد
تا دم صبح قیامت نگران خواهد بود
«حافظ»

در مسجد و میخانه خیالت اگر آید
محراب و کمانچه ز دو ابرویِ تو سازم
«حافظ»

کسی گیرد خطا بر نظم حافظ
که هیچش لطف در گوهر نباشد
«حافظ»

به بال و پر مرو از ره که تیر پرتابی
هوا گرفت زمانی، ولی به خاک نشست
«حافظ»