این رقص موج خون نگر صحرا پر از مجنون نگر
وین عشرت بی‌چون نگر ایمن ز شمشیر اجل
«مولانا»

به بلخ اندرونست لهراسپ شاه
نماندست از ایرانیان و سپاه
«فردوسی»

بویی ز گردون می‌رسد با پرسش و دلداریی
از دام تن وا می‌رهد هر خسته دل اشکاریی
«مولانا»

آن راز که تاکنون همی بود نهان
از زیر هزار پرده بیرون آورد
«مولانا»

تا تولا کرده‌ایم از عاشقی در دوستی‌ت
چون سنایی از همه عالم تبرا کرده‌ایم
«سنایی»

بانگ می‌آید که تعریفش کند
همچو مصدر فعل تصریفش کند
«مولانا»

خرسواره چرا شدی شاها
خسروی وز نژاد سلطانی
«مولانا»