ترسم که روزِ حشر عِنان بر عِنان رَوَد
تسبیحِ شیخ و خرقهٔ رندِ شرابخوار
«حافظ»

چون ز جام بی‌خودی رطلی کشی
کم زنی از خویشتن لاف منی
«حافظ»

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی
چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی
«حافظ»

ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست
اَحباب حاضرند، به اَعدا چه حاجت است
«حافظ»

آن پریشانی شب‌های دراز و غم دل
همه در سایهٔ گیسوی نگار آخر شد
«حافظ»

ماجرایِ دلِ خون گشته نگویم با کس
زان که جز تیغِ غمت نیست کسی دَمسازم
«حافظ»

راست چون سوسن و گل از اثرِ صحبتِ پاک
بر زبان بود مرا آن‌چه تو را در دل بود
«حافظ»