دوشم نوید داد عنایت که حافظا
بازآ که من به عفوِ گناهت ضمان شدم
«حافظ»

راهم شراب لعل زد ای میرِ عاشقان
خونِ مرا به چاهِ زَنَخدانِ یار بخش
«حافظ»

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل
در پای دم‌به‌دم گهر از دیده بارمت
«حافظ»

با دلِ خونین لبِ خندان بیاور همچو جام
نی گَرَت زخمی رسد، آیی چو چنگ اندر خروش
«حافظ»

دوش بر یادِ حریفان به خرابات شدم
خُمِ مِی دیدم، خون در دل و پا در گل بود
«حافظ»

من از این طالع شوریده برنجم ور نی
بهره‌مند از سر کویت دگری نیست که نیست
«حافظ»

تا چه خواهد کرد با ما آب و رنگ عارضت
حالیا نیرنگ نقشی خوش بر آب انداختی
«حافظ»