دریغ مدت عمرم که بر امیدِ وصال
به سر رسید و نیامد به سر زمانِ فِراق
«حافظ»

میل رفتن مَکُن ای دوست دَمی با ما باش
بر لبِ جوی، طرب جوی و به کف ساغر گیر
«حافظ»

قدم دریغ مدار از جنازهٔ حافظ
که گرچه غرق گناه است می‌رود به بهشت
«حافظ»

ساغر ما که حریفان دگر می‌نوشند
ما تحمل نکنیم ار تو روا می‌داری
«حافظ»

حسن تو همیشه در فزون باد
رویت همه ساله لاله‌گون باد
«حافظ»

صنعت مکن که هر که محبت نه راست باخت
عشقش به روی دل درِ معنی فراز کرد
«حافظ»

ساعتی ناز مفرما و بگردان عادت
چون به پرسیدن ارباب نیاز آمده‌ای
«حافظ»