ز هر نسیم بلرزی، ز هر نفس بپری
همیشه روی تو زرد است و روزگار، سیاه
«پروین اعتصامی»

از آن کشتیت افتاده‌ست در آب
که برهانی غریقی را ز غرقاب
«پروین اعتصامی»

آن که با خوشه قناعت می‌کرد
چه غم ار خرمن و خروار نداشت
«پروین اعتصامی»

جز حقیقت، هر آن‌چه می‌گوییم
های‌هویی و بازی و هوسی‌ست
«پروین اعتصامی»

بی‌هنر گرچه به تن دیبهٔ چین پوشد
به پشیزی نخرندش چو شود عریان
«پروین اعتصامی»

خود گرفتم کَافکَنَم سجاده چون سوسن به دوش
همچو گُل بر خِرقه رنگِ مِی مسلمانی بُوَد
«حافظ»

به کاخ دهر که گه شیون است و گه شادی
به میل گر ننشینی، به جبر بنشانند
«پروین اعتصامی»