چو شادی بکاهی بکاهد روان
خرد گردد اندر میان ناتوان
«فردوسی»

که بود آن که دیهیم بر سر نهاد
ندارد کس آن روزگاران به یاد
«فردوسی»

دعاگوی این دولتم بنده‌وار
خدایا تو این سایه پاینده دار
«سعدی»

شما را ز رنگ و نگارست گفت
مرا آنک شد نام با ننگ جفت
«فردوسی»

جوانی که کهتر برادرش بود
به داد و خرد بر سر افسرش بود
«فردوسی»

تو بیدار باش و جهاندار باش
جهاندیدگان را خریدار باش
«فردوسی»

کسی جان از آسیب دشمن ببرد
که مر دوستان را به دشمن شمرد
«سعدی»