این خو تو از او گرفته‌ای ای سرهنگ
انگور ز انگور همی‌گیرد رنگ
«فرخی سیستانی»

چون صبا ز خار و گل ترک آشنایی کن
تا بهر چه روی آری روی آشنا بینی
«رهی معیری»

دختری شب‌گرد تند تلخ گل‌رنگ است و مست
گر بیابیدش به سوی خانهٔ حافظ برید
«حافظ»

داده فلک عنان‌ ارادت به دست تو
یعنی که مرکبم به مراد خودم بران
«حافظ»

جایِ آن است که خون موج زَنَد در دلِ لعل
زین تَغابُن که خَزَف می‌شکند بازارش
«حافظ»

در مقامی که صدارت به فقیران بخشند
چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی
«حافظ»

در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود؟
مِی ده که عمر در سر سودای خام رفت
«حافظ»