شبی که ماه مراد از افق شود طالع
بوَد که پرتو نوری به بام ما افتد
«حافظ»

اسمِ اعظم بِکُنَد کارِ خود ای دل، خوش باش
که به تَلبیس و حیَل، دیو مسلمان نشود
«حافظ»

بر آستانهٔ تسلیم سر بنه حافظ
که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد
«حافظ»

مبتلایی به غم محنت و اندوه فراق
ای دل این ناله و افغان تو، بی‌چیزی نیست
«حافظ»

که ای صوفی شراب آن گه شود صاف
که در شیشه برآرد اربعینی
«حافظ»

که همچون مُت به بوتَن دل وَ اِی رَه
غَریقُ الْعِشقِ في بَحْرِ الْوِدادِ
«حافظ»

خیز تا خاطر بدان تُرک سمرقندی دهیم
کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی
«حافظ»