نرگس فتان تو لعبت مردم فریب
غمزهٔ غماز تو جادوی معجز نماست
«عبید زاکانی»

تنهایم و غرور مرا زندگی گرفت
این کوله‌بار تلخ شکسته‌ست قامتم
«شیوا فرازمند»

همان رشک شمشیر نادان بود
همیشه برو بخت خندان بود
«فردوسی»

دو تابوت بر دست بگذاشتند
ز انبوه چون باد پنداشتند
«فردوسی»

همی گفت و در روضه‌ها می‌چمید
کز آن خار بر من چه گلها دمید
«سعدی»

در وحشت همیشهٔ این کوچه‌ها مرا
باور نمی‌کنم که تو تنها گذاشتی
«شیوا فرازمند»

بدان خان دهقان فرود آمدند
ببودند و یک هفته دم برزدند
«فردوسی»