به یُمنِ دولتِ منصور شاهی
عَلَم شد حافظ اندر نظمِ اشعار
«حافظ»

سبب مپرس که چرخ از چه سفله‌پرور شد
که کام‌بخشی او را بهانه بی‌سببی‌ست
«حافظ»

چو برشکست صبا زلفِ عنبرافشانش
به هر شکسته که پیوست تازه شد جانش
«حافظ»

به دُرد و صاف تو را حکم نیست خوش درکش
که هر چه ساقی ما کرد عین الطاف است
«حافظ»

دود آه سینهٔ نالان من
سوخت این افسردگان خام را
«حافظ»

چرا حافظ چو می‌ترسیدی از هجر
نکردی شُکرِ ایامِ وصالش؟
«حافظ»

شود چون بید لرزان سرو آزاد
اگر بیند قد دلجوی فرّخ
«حافظ»