ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه
که لطف طبع و سخن گفتن دَری داند
«حافظ»

کجاست همنفسی؟ تا به شرح عرضه دَهَم
که دل چه می‌کشد از روزگارِ هجرانش
«حافظ»

تا دم از شام سر زلف تو هر جا نزنند
با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست
«حافظ»

سُلَیمیٰ مُنذُ حَلَّت بِالْعراقِ
أُلاقی مِن نَواها ما أُلاقی
«حافظ»

بر آستان تو مشکل توان رسید آری
عروج بر فلک سروری به دشواری‌ست
«حافظ»

چو نافه بر دل‌ مسکین من گره مفکن
که عهد با سر زلف گره‌گشای تو بست
«حافظ»

فتنه می‌بارد از این سقف مقرنس برخیز
تا به میخانه پناه از همه آفات بریم
«حافظ»