شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد
دفتر نسرین و گل را زینت اوراق بود
«حافظ»

به قول دشمنان برگشتی از دوست
نگردد هیچ کس با دوست دشمن
«حافظ»

ناموس عشق و رونق عشّاق می‌برند
عیب جوان و سرزنش پیر می‌کنند
«حافظ»

در قلم آورد حافظ قصهٔ لَعلِ لَبَش
آب حیوان می‌رود هر دَم ز اقلامم هنوز
«حافظ»

باغبانا ز خزان بی‌خبرت می‌بینم
آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد
«حافظ»

مِی بده تا دهمت آگهی از سرّ قضا
که به روی که شدم عاشق و از بوی که مست
«حافظ»

به سامانم نمی‌پرسی، نمی‌دانم چه سر داری
به درمانم نمی‌کوشی، نمی‌دانی مگر دردم؟
«حافظ»