شکر آن را که دگربار رسیدی به بهار
بیخ نیکی بنشان و ره تحقیق بجوی
«حافظ»

ساقیا جام مِی‌ام ده که نگارندهٔ غیب
نیست معلوم که در پردهٔ اسرار چه کرد
«حافظ»

ای عاشقانِ رویِ تو از ذَرِّه بیشتر
من کِی رَسَم به وصلِ تو کز ذَرِّه کمترم
«حافظ»

آن حریفی که شب و روز می صاف کشد
بود آیا که کند یاد ز دردآشامی؟
«حافظ»

خورشیدِ خاوری کُنَد از رَشک جامه چاک
گر ماهِ مِهرپرورِ من در قبا رود
«حافظ»

در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا
زلف سنبل به نسیمِ سحری می‌آشفت
«حافظ»

عمرِ خسرو طلب ار نفعِ جهان می‌خواهی
که وجودیست عطابخشِ کریمِ نَفّاع
«حافظ»