یاد باد آن که نگارم چو کمر بربستی
در رکابش مَه نو پیک جهان‌پیما بود
«حافظ»

گرم نه پیر مغان در به روی بگشاید
کدام در بزنم چاره از کجا جویم
«حافظ»

بانگ گاوی چه صدا بازدهد؟ عشوه مخر
سامری کیست که دست از ید بیضا ببرد؟
«حافظ»

به سامانم نمی‌پرسی، نمی‌دانم چه سر داری
به درمانم نمی‌کوشی، نمی‌دانی مگر دردم؟
«حافظ»

شوکت پور پشنگ و تیغ عالمگیر او
در همه شهنامه‌ها شد داستان انجمن
«حافظ»

گفتم که «کِی ببخشی بر جانِ ناتوانم؟»
گفت «آن زمان که نَبْوَد جان در میانه حائل»
«حافظ»

مِی خور که هرکه آخر کار جهان بدید
از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت
«حافظ»