شاید که به آبی فلکت دست نگیرد
گر تشنه‌لب از چشمهٔ حیوان به درآیی
«حافظ»

دلدار که گفتا به تواَم دل نگران است
گو می‌رسم اینک به سلامت، نگران باش
«حافظ»

یاد باد آن کاو به قصدِ خونِ ما
عهد را بشکست و پیمان نیز هم
«حافظ»

با چُنین حیرتم از دست بِشُد صرفهٔ کار
در غم افزوده‌ام آنچ از دل و جان کاسته‌ام
«حافظ»

این چه عیب است کز آن عیب، خلل خواهد بود؟
ور بود نیز چه شد؟ مردم بی‌عیب کجاست؟
«حافظ»

به جز خیالِ دهانِ تو نیست در دلِ تنگ
که کَس مباد چو من در پِیِ خیالِ محال
«حافظ»

چارده ساله بُتی چابُکِ شیرین دارم
که به جان حلقه به گوش است مَهِ چاردَهَش
«حافظ»