ای که در کوی خرابات مقامی داری
جم وقت خودی ار دست به جامی داری
«حافظ»

سحرم دولت بیدار به بالین آمد
گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد
«حافظ»

چون من گدای بی‌نشان، مشکل بوَد یاری چنان
سلطان کجا عیش نهان، با رند بازاری کند؟
«حافظ»

به چمن خرام و بنگر برِ تخت گل که لاله
به ندیم شاه ماند که به کف ایاغ دارد
«حافظ»

تو و طوبی و ما و قامت یار
فکر هر کس به قدر همت اوست
«حافظ»

چه گویَمَت که ز سوزِ درون چه می‌بینم
ز اشک پُرس حکایت که من نیَم غَمّاز
«حافظ»

صف‌نشینان نیک‌خواه و پیشکاران باادب
دوست‌داران صاحب‌اسرار و حریفان دوست‌کام
«حافظ»