بر سر تربت ما چون گذری همّت خواه
که زیارتگه رندان جهان خواهد بود
«حافظ»

تو کافر‌دل نمی‌بندی نقاب زلف و می‌ترسم
که محرابم بگرداند خم آن دل‌ستان ابرو
«حافظ»

رندِ عالم‌سوز را با مصلحت‌بینی چه‌کار
کار مُلک است آن که تدبیر و تأمل بایدش
«حافظ»

حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود
عِرض و مال و دل و دین در سر مغروری کرد
«حافظ»

آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم
خاک می‌بوسم و عُذرِ قَدَمَش می‌خواهم
«حافظ»

ساقیا یک جرعه‌ای زان آبِ آتش‌گون که من
در میانِ پُختگانِ عشقِ او خامم هنوز
«حافظ»

گر رَوی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک
از چراغِ تو به خورشید رسد صد پرتو
«حافظ»