ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه
که لطف طبع و سخن گفتن دَری داند
«حافظ»

ساقی چو شاه نوش کند بادهٔ صَبوح
گو جامِ زر به حافظِ شب زنده دار بخش
«حافظ»

آن روز دیده بودم، این فتنه‌ها که برخاست
کز سرکشی، زمانی، با ما نمی‌نشستی
«حافظ»

یاد باد آن که خرابات‌نشین بودم و مست
وآن‌چه در مسجدم امروز کم است آن‌جا بود
«حافظ»

ای که گفتی جان بده تا باشَدَت آرامِ جان
جان به غم‌هایش سپردم، نیست آرامم هنوز
«حافظ»

بر آتش رخ زیبای او به جای سپند
به غیر خال سیاهش که دید به دانه؟
«حافظ»

من ار چه حافظ شهرم، جویی نمی‌ارزم
مگر تو از کرم خویش، یار من باشی
«حافظ»