در جهانش آستین بوس آفتاب و ماه بود
در جنانش آستان روب آستین حور باد
«محتشم کاشانی»

در دژ ببست آن زمان جنگجوی
بتاراج و کشتن نهادند روی
«فردوسی»

جهاندار پیروز دارد مرا
همان گیتی افروز دارد مرا
«فردوسی»

چون بست محمل بر هیون، از شهر شد ناگه برون
من پیش او از حد برون، خونابه راندم از جفون
«سنایی»

اگر کشته بودی و گر بسته زار
بزاندان پیروزگر شهریار
«فردوسی»

وحشی که نیم کشته به خون می‌تپد ز تو
با جان مگر برون رود این اضطراب از او
«وحشی بافقی»

چشم دل باز کن که جان بینی
آنچه نادیدنی است آن بینی
«هاتف اصفهانی»