چه ساز بود که در پرده می‌زد آن مطرب
که رفت عمر و هنوزم دماغ پُر ز هواست
«حافظ»

چه عذر بخت خود گویم؟ که آن عیّار شهرآشوب
به تلخی کشت حافظ را و شکّر در دهان دارد
«حافظ»

به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر
به بند و دام نگیرند مرغ دانا را
«حافظ»

آن چه در مدتِ هِجرِ تو کشیدم هیهات
در یکی نامه محال است که تَحریر کنم
«حافظ»

هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
گفت ببخشند گنه، مِی بنوش
«حافظ»

از کران تا به کران، لشکر ظلم است ولی
از ازل تا به ابد، فرصت درویشان است
«حافظ»

گر آمدم به کوی تو چندان غریب نیست
چون من در آن دیار هزاران غریب هست
«حافظ»