سر مکش حافظ ز آه نیم‌شب
تا چو صبحت آینه، رخشان کنند
«حافظ»

طمع خام بین که قصهٔ فاش
از رقیبان نهفتنم، هوس است
«حافظ»

پردهٔ مطربم از دست برون خواهد برد
آه اگر زان که در این پرده نباشد بارم
«حافظ»

تشویش وقت پیر مغان می‌دهند باز
این سالکان نگر که چه با پیر می‌کنند
«حافظ»

عشق و شباب و رندی، مجموعهٔ مراد است
چون جمع شد معانی، گوی بیان توان زد
«حافظ»

آن دم که با تو باشم یک سال هست روزی
وان دم که بی تو باشم یک لحظه هست سالی
«حافظ»

یا رب آن آهوی مشکین به خُتَن باز رسان
وان سهی سروِ خرامان به چمن باز رسان
«حافظ»