از پای تا سرت همه نور خدا شود
در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی
«حافظ»

نرگس، همه شیوه‌های مستی
از چشم خوشت به وام دارد
«حافظ»

کس نیارد برِ او دم زند از قصّهٔ ما
مگرش باد صبا گوش‌گذاری بکند
«حافظ»

ما را به آبِ دیده شب و روز ماجراست
زان رهگذر که بر سرِ کویش چرا رود
«حافظ»

دلقِ حافظ به چه ارزد؟ به مِی‌اش رنگین کن
وان گَه‌اش مست و خراب از سَرِ بازار بیار
«حافظ»

در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است
حیف باشد که ز کار همه غافل باشی
«حافظ»

گر از آن آدمیانی که بهشتت هوس است
عیش با آدمی‌یی چند پری‌زاده کنی
«حافظ»