بدان تا جهان از بد اژدها
بفرمان گرز من آید رها
«فردوسی»

رنگِ خونِ دلِ ما را که نهان می‌داری
همچنان در لبِ لعلِ تو عیان است که بود
«حافظ»

خواستم گفت خاک پای توام
عقلم اندر زمان نصیحت کرد
«سعدی»

دل رنجور من از سینه هردم می‌رود سویی
ز بستر می‌گریزد طفل بیماری که من دارم
«رهی معیری»

از آتش دل شمع طرب را مانم
وز شعله آه سوز تب را مانم
«رهی معیری»

هر لاله آتشین دل سوخته‌ای است
هر شعله برق جان افروخته‌ای است
«رهی معیری»

از آن پس هر آنکس که بگرفت گاه
به شاهی بسر برنهادی کلاه
«فردوسی»