صوفی ما که ز ورد سحری مست شدی
شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد
«حافظ»

گفتی که «حافظ این همه رنگ و خیال چیست؟!»
نقشِ غلط مَبین که همان لوحِ ساده‌ایم
«حافظ»

بر تخت جم که تاجش معراج آسمان است
همّت نگر که موری، با آن حقارت آمد
«حافظ»

عاشق از قاضی نترسد مِی بیار
بلکه از یَرغویِ دیوان نیز هم
«حافظ»

شاهدان گر دلبری زین‌سان کنند
زاهدان را رخنه در ایمان کنند
«حافظ»

در حریمِ عشق نَتْوان زد دَم از گفت و شنید
زان که آنجا جمله اعضا چشم باید بود و گوش
«حافظ»

بیار مِی که چو حافظ هزارم استظهار
به گریهٔ سحری و نیاز نیم‌شبی‌ست
«حافظ»