خوش‌عروسی‌ست جهان از ره صورت لیکن
هر که پیوست بدو، عمر خودش کاوین داد
«حافظ»

دفتر دانش ما جمله بشویید به مِی
که فلک دیدم و در قصد دل دانا بود
«حافظ»

طمع به قند وصال تو حد ما نبود
حوالتم به لب لعل همچو شکر کن
«حافظ»

جمالِ کعبه مگر عذرِ رهروان خواهد
که جانِ زنده دلان سوخت در بیابانش
«حافظ»

دوش از جناب آصف، پیک بشارت آمد
کز حضرت سلیمان، عشرت اشارت آمد
«حافظ»

ذَرّهٔ خاکم و در کویِ توام جای خوش است
ترسم ای دوست که بادی بِبَرَد ناگاهم
«حافظ»

خرّم دل آن که همچو حافظ
جامی ز مِی الست گیرد
«حافظ»