حال ما در فُرقت جانان و اِبرامِ رقیب
جمله می‌داند خدایِ حالْ‌گردان غم مخور
«حافظ»

رنگ تزویر پیش ما نبود
شیر سرخیم و افعی سیهیم
«حافظ»

دلم از دست بِشُد دوش چو حافظ می‌گفت
کای صَبا نَکهَتی از کویِ فلانی به من آر
«حافظ»

در این چمن چو درآید خزان به یغمایی
رهش به سرو سهی قامت بلند مباد
«حافظ»

در مذهب ما باده حلال است ولیکن
بی‌روی تو ای سرو گل‌اندام، حرام است
«حافظ»

خیال حوصلهٔ بحر می‌پزد هیهات
چه‌هاست در سرِ این قطرهٔ مُحال اندیش!
«حافظ»

آخر به چه گویم هست از خود خبرم، چون نیست
وز بهر چه گویم نیست با وی نظرم، چون هست
«حافظ»