گر باد فتنه هر دو جهان را به هم زند
ما و چراغ چشم و رهِ انتظار دوست
«حافظ»

مست بگذشتی و از خلوتیان ملکوت
به تماشای تو آشوب قیامت برخاست
«حافظ»

از قیل و قالِ مدرسه حالی دلم گرفت
یک چند نیز خدمتِ معشوق و مِی کنم
«حافظ»

از بس که دست می‌گَزَم و آه می‌کشم
آتش زدم چو گُل به تنِ لَخت لَختِ خویش
«حافظ»

مگر نسیمِ خَطَت صبح در چمن بگذشت
که گُل به بویِ تو بر تن چو صبح جامه درید
«حافظ»

به لب رسید مرا جان و برنیامد کام
به سر رسید امید و طلب به سر نرسید
«حافظ»

بسوخت حافظ و در شرط عشق‌بازی او
هنوز بر سر عهد و وفای خویشتن است
«حافظ»