حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
آری، به اتفاق، جهان می‌توان گرفت
«حافظ»

آن دم که با تو باشم یک سال هست روزی
وان دم که بی تو باشم یک لحظه هست سالی
«حافظ»

به صدر مَصطبه‌ام می‌نشاند اکنون دوست
گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد
«حافظ»

نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی
که بسی گُل بدمد باز و تو در گِل باشی
«حافظ»

مبتلایی به غم محنت و اندوه فراق
ای دل این ناله و افغان تو، بی‌چیزی نیست
«حافظ»

خوش به جای خویشتن بود این نشست خسروی
تا نشیند هر کسی اکنون به جای خویشتن
«حافظ»

من چو گویم که قدح نوش و لب ساقی بوس
بشنو از من که نگوید دگری بهتر از این
«حافظ»