بیا بیا که تو حور بهشت را رضوان
در این جهان ز برای دل رهی آورد
«حافظ»

پیش چشمم کم‌تر است از قطره‌ای
این حکایت‌ها که از طوفان کنند
«حافظ»

کامِ جان تلخ شد از صبر که کردم بی‌دوست
عشوه‌ای زان لبِ شیرین شِکربار بیار
«حافظ»

کوس ناموس تو بر کنگره عرش زنیم
علم عشق تو بر بام سماوات بریم
«حافظ»

بعد از این دستِ من و زلفِ چو زنجیرِ نگار
چند و چند از پِیِ کامِ دلِ دیوانه روم
«حافظ»

یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
رقم مهر تو بر چهرهٔ ما پیدا بود
«حافظ»

ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت
«حافظ»