عاشقان را بر سر خود حکم نیست
هر چه فرمان تو باشد آن کنند
«حافظ»

کو حریفی کش سرمست که پیش کرمش
عاشق سوخته‌دل نام تمنا ببرد
«حافظ»

جان رفت در سر مِی و حافظ به عشق سوخت
عیسی‌دمی کجاست که احیای ما کند؟
«حافظ»

گر تیغ بارد در کوی آن ماه
گردن نهادیم الحکمُ لِلّه
«حافظ»

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان
روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم
«حافظ»

بخت حافظ گر از این‌گونه مدد خواهد کرد
زلف معشوقه به دست دگران خواهد بود
«حافظ»

اگرچه باده فرح‌بخش و باد گُل‌بیز است
به بانگ چنگ مخور مِی که محتسب تیز است
«حافظ»