من آن شکل صنوبر را ز باغ دیده برکندم
که هر گل کز غمش بشکفت محنت بار می‌آورد
«حافظ»

چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهدی‌ست
آن بِه که کار خود به عنایت رها کنند
«حافظ»

از چار چیز مگذر گر عاقلی و زیرک
امن و شرابِ بی‌غش، معشوق و جای خالی
«حافظ»

این مطرب از کجاست که ساز عراق ساخت؟
و آهنگ بازگشت به راه حجاز کرد
«حافظ»

من همان بِه که از او نیک نگه دارم دل
که بد و نیک ندیده‌ست و ندارد نِگَهَش
«حافظ»

مشکلی دارم، ز دانشمند مجلس باز پرس
توبه‌فرمایان، چرا خود توبه کم‌تر می‌کنند؟
«حافظ»

سخن سربسته گفتی با حریفان
خدا را زین معما پرده بردار
«حافظ»