خیز تا بر گل نو کوزگکی باده خوریم
پیش تا از گل ما کوزه کند دست زمان
«فرخی سیستانی»

سخن نیز نشنید و نامه نخواند
مرا پیش تختش به زانو نشاند
«فردوسی»

دگر با من مگوی ای باد گلبوی
که همچون بلبلم دیوانه کردی
«سعدی»

مپرسم دوش چون بودی به تاریکی و تنهایی
شب هجرم چه می‌پرسی که روز وصل حیرانم
«سعدی»

چنین گفت قیصر که بد روزگار
که ما سوکواریم زین سوکوار
«فردوسی»

سخن‌ها دارم از دست تو در دل
ولیکن در حضورت بی زبانم
«سعدی»

بالای سرو بوستان رویی ندارد دلستان
خورشید با رویی چنان مویی ندارد عنبری
«سعدی»