چو پیش صبح روشن شد، که «حال مهر گردون چیست؟»
برآمد خنده‌ای خوش بر غرور کامکاران زد
«حافظ»

آن شمع سرگرفته دگر چهره برفروخت
وین پیر سال‌خورده جوانی ز سر گرفت
«حافظ»

زمان خوش‌دلی دریاب و دُر یاب
که دائم در صدف، گوهر نباشد
«حافظ»

چراغِ دیدهٔ شب‌زنده‌دار من گردی
انیسِ خاطر امّیدوار من باشی
«حافظ»

به رحمتِ سرِ زلفِ تو واثقم ورنه
کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن؟
«حافظ»

ای گُلبُن جوان! بَرِ دولت بخور که من
در سایهٔ تو بلبلِ باغِ جهان شدم
«حافظ»

من که در آتش سودای تو آهی نزنم
کِی توان گفت که بر داغ، دلم صابر نیست
«حافظ»