چشمی که نه فتنهٔ تو باشد
چون گوهر اشک غرق خون باد
«حافظ»

گذشت بر من مسکین و با رقیبان گفت
دریغ، حافظ مسکین من، چه جانی داد
«حافظ»

کجا رَوَم چه کنم چاره از کجا جویم‌؟
که گَشته‌ام ز غم و جورِ روزگار مَلول
«حافظ»

از خَمِ ابرویِ توام، هیچ گشایشی نشد
وَه که در این خیالِ کَج، عمرِ عزیز شد تلف
«حافظ»

گویند ذکرِ خیرش در خیلِ عشقبازان
هر جا که نامِ حافظ در انجمن برآید
«حافظ»

حکایت لب شیرین، کلام فرهاد است
شِکَنج طُرِّهٔ لیلی مقام مجنون است
«حافظ»

مشوی ای دیده نقش غم ز لوح سینهٔ حافظ
که زخم تیغ دلدار است و رنگ خون نخواهد شد
«حافظ»