از خنده گل چنان به قفا اوفتاده باز
کو را خبر ز مشغله عندلیب نیست
«سعدی»

گه ز رخسار بتان بر لاله و گل مِی‌ خوریم
گه ز زلف دلبران با مشک و با عنبر زنیم
«سنایی»

هنگام گل و باده و یاران سرمست
خوش باش دمی که زندگانی این است
«خیام»

زان همی کم‌تر کنم در عشق فریاد و خروش
کاتش دل را به آب دیدگان بنشانده‌ام
«سنایی»

معروف به بی سیمی مشهور به بی نانی
همچون الف کوفی از عوری و عریانی
«سنایی»

روی تو نه روییست کز او صبر توان کرد
لیکن چه کنم گر نکنم صبر ضروری
«سعدی»

کاین یک‌دم عاریت در این کنج فنا
بسیار بجویی و نیابی دیگر
«خیام»