چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد
ور آشتی طلبم با سرِ عِتاب رَوَد
«حافظ»

دوش آن صنم چه خوش گفت، در مجلسِ مُغانَم
«با کافران چه کارت؟ گر بت نمی‌پرستی»
«حافظ»

سایه تا بازگرفتی ز چمن مرغ سحر
آشیان در شکن طرّهٔ شمشاد نکرد
«حافظ»

ساقیا جام مِی‌ام ده که نگارندهٔ غیب
نیست معلوم که در پردهٔ اسرار چه کرد
«حافظ»

بر تخت جم که تاجش معراج آسمان است
همّت نگر که موری، با آن حقارت آمد
«حافظ»

ساعد آن به که بپوشی تو چو از بهر نگار
دست در خون دل پرهنران می‌داری
«حافظ»

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
بسوختیم در این آرزوی خام و نشد
«حافظ»