در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود؟
مِی ده که عمر در سر سودای خام رفت
«حافظ»

چون صوفیان به حالت و رقصند مقتدا
ما نیز هم به شعبده دستی برآوریم
«حافظ»

شاه‌نشین چشم من تکیه‌گه خیال توست
جای دعاست شاه من بی‌تو مباد جای تو
«حافظ»

به خنده گفت که حافظ خدای را مَپسَند
که بوسهٔ تو رخِ ماه را بیالاید
«حافظ»

حافظ از مَشْرَبِ قسمت گِلِه ناانصافیست
طبعِ چون آب و غزل‌هایِ روان ما را بس
«حافظ»

تازیان را غمِ احوالِ گران‌باران نیست
پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم
«حافظ»

نظر بر قرعهٔ توفیق و یمن دولت شاه است
بده کام دل حافظ که فال بختیاران زد
«حافظ»