زمانه هیچ نبخشد که باز نستاند
مجو ز سفله مروت، که شیئه لا شی
«حافظ»

سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند، بنشانند
پری‌رویان قرار از دل چو بستیزند، بستانند
«حافظ»

که این کند که تو کردی به ضعف همت و رای؟
ز گنج خانه شده خیمه بر خراب زده
«حافظ»