سنگ و گِل را کند از یمن نظر لعل و عقیق
هر که قدر نفس باد یمانی دانست
«حافظ»

درده به یاد حاتمِ طی جام یک منی
تا نامهٔ سیاه بخیلان کنیم طی
«حافظ»

اگرچه دوست به چیزی نمی‌خرد ما را
به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست
«حافظ»

ز عطر حور بهشت آن نفس برآید بوی
که خاک میکدهٔ ما عبیر جِیب کند
«حافظ»

به خاکِ پایِ تو سوگند و نورِ دیدهٔ حافظ
که بی رخِ تو فروغ از چراغ دیده ندیدم
«حافظ»

از آن زمان که بر این آستان نهادم روی
فراز مسند خورشید، تکیه‌گاه من است
«حافظ»

منِ سرگشته هم از اهلِ سلامت بودم
دامِ راهم شِکَنِ طُرِّهٔ هندویِ تو بود
«حافظ»