ای رُخَت چون خُلد و لَعلَت سَلسَبیل
سَلسَبیلت کرده جان و دل سَبیل
«حافظ»

فراق و وصل چه باشد؟ رضای دوست طلب
که حیف باشد از او غیر او تمنایی
«حافظ»

چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید
ز باغِ عارِضِ ساقی هزار لاله برآید
«حافظ»

مژگان تو تا تیغ جهانگیر برآورد
بس کشتهٔ دل‌زنده که بر یکد‌گر افتاد
«حافظ»

سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند؟
همدم گل نمی‌شود، یاد سمن نمی‌کند
«حافظ»

فتنه می‌بارد از این سقف مقرنس برخیز
تا به میخانه پناه از همه آفات بریم
«حافظ»

می‌دهد هر کسش افسونی و معلوم نشد
که دل نازک او مایل افسانهٔ کیست!
«حافظ»